کم‌حوصله شده‌ایم

شب اول مرحله مقدماتی مسابقات انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ در قاره آسیا برگزار شد و نتایج عجیب و غریبی هم به دست آمد؛ از شکست استرالیا مقابل بحرین گرفته تا تساوی کره جنوبی با فلسطین و عربستان با اندونزی نتیجه‌هایی است که همه در زمین این تیم‌های مدعی به دست آمد تا ثابت شود دیگر نمی‌توان در فوتبال آسیا از قبل برنده بود. حتی ژاپن که در زمین خود چین را کیسه گل کرد هم نمی‌تواند چندان به بازی‌های بعد امیدوار باشد. در میان این نتایج، ایران هرچند سخت، اما موفق شد حریف سختکوش خود قرقیزستان را با تک‌گل طارمی شکست دهد. یک برد برای شروع کار در مقدماتی جام جهانی، بردی که می‌تواند همه را به روز‌های آینده امیدوار کند، اما آنچه دیده می‌شود خلاف این ماجراست. انتقاد‌ها از همان اواسط بازی شروع شد و کار به «حیا کن و رها کن» و حتی «بی‌شرف» هم رسید!
سؤال اینجاست؛ چرا سرمربی تیمی که پیروز شده باید حیا کند و برود یا چرا بازیکنانی که در اولین مسابقه نمایش نسبتاً خوبی داشتند و اگر کمی خوش‌شانس بودند با یکی، دو گل بیشتر بازی را به سود خود تمام می‌کردند، بی‌شرف خطاب می‌شوند؟!
جواب را می‌توان در همان چند خط اول پیدا کرد. دیگر هیچ تیمی از قبل بازنده نیست، حتی در زمین حریف، ولی گویا تماشاگر ایرانی فوتبال اینقدر کم‌طاقت شده که نمی‌خواهد قبول کند در مسابقاتی که قرار است ۱۰ بازی برگزار شود، نمی‌شود تنها به نتیجه یک مسابقه استناد کرد و همه را از دم تیغ گذراند. بله، این واقعیت را باید قبول کرد که تیم ملی به لحاظ تاکتیکی با مشکلاتی روبه‌روست، اما این هجمه علیه تیمی که بازی اول خود را برده و باید خودش را برای بازی مهم هفته آینده مقابل امارات آماده کند در فوتبال ایران بی‌سابقه است. البته در این میان شیطنت‌های رسانه‌های معاند هم بی‌تأثیر نیست، همان رسانه‌هایی که چند سالی است می‌خواهند به هواداران فوتبال ایران القا کنند که این تیم، تیم ملی ایران نیست یا اینکه بازی مسخره کدام نسل پرافتخارتر است را راه انداخته و عملاً بازیکنان فعلی فوتبال و پیشکسوتان دور و نزدیک را به جان هم انداخته‌اند و متأسفانه برخی هواداران هم به راحتی بازی آن‌ها را خورده‌اند. 
به فوتبال ایراد‌های زیادی وارد است، از مشکلات زیرساختی گرفته تا معضلات مالی، از سوءمدیریت گرفته تا بی‌تدبیری و بی‌برنامگی، اما یادمان باشد داستان تیم ملی با تمام این‌ها تفاوت دارد. تیم ملی نماینده کل فوتبال ایران است که باید قدرتمندانه در مسابقات حاضر شود و باید مورد حمایت همه قرار گیرد. ایراد‌ها باید توسط کادر فنی شناسایی و رفع شود. مشکلات زیرساختی باید توسط فدراسیون و وزارت ورزش برطرف شود و البته یک ایران باید از تیم ملی خود حمایت کند تا نتیجه مطلوب کسب شود و باز هم بازیکن تیم ملی هم باید خود را همیشه وامدار مردم بداند، نه اینکه به تصور بزرگ شدن به مردمی که با پول آن‌ها مدارج ترقی را طی کرده، توهین کند و با کم‌حوصلگی انتقاد‌های آن‌ها را «عقده» بخواند. 
شاگردان امیر قلعه‌نویی بازی اول خود را برخلاف بسیاری از مدعیان قدیمی قاره کهن با پیروزی پشت سر گذاشتند. البته توقع از ایران بیشتر از این حرف‌هاست، اما باید صبور بود و تا آخر این راه از تیم ملی حمایت کرد. شاید بهترین حرف در این خصوص را بهتاش فریبا زد که گفت: «حوصله ما خیلی کم شده است. باید صبر داشته باشند، تیم بهتر می‌شود و بعد از هماهنگی بیشتر خیلی بهتر بازی خواهند کرد.»